Concert Chris Norman in Hannover op 1 mei 2009.

Vol verwachting reden we (mijn vriendin en ik) met prachtig weer naar Hannover. Beide hebben we nog nooit Chris live zien optreden dus de verwachtingen zijn hoog gespannen. We hebben een hotel geboekt vlak naast het theater. Wachten loont. Elke dag dat ik op Internet keek werd het hotel goedkoper en uiteindelijk waren we voor 77 Euro voor twee personen klaar. En dat voor een vier-sterrenhotel. De tickets voor de show waren duurder dan het hotel.

De show begon ‘punctlich’ om acht uur. We hadden graag kaarten vooraan gehad maar de kaarten op de eerste 12 rijen waren niet te koop geweest. Dus zitten we op rij 14, in het midden. Het concert is in een schouwburg dus dat betekent zitplaatsen. Niet dat we veel gezeten hebben. Iedereen ging staan en probeerde in de krappe ruimte tussen de stoelen te swingen. De stemming zat er namelijk vanaf het eerste nummer goed in. Een dolenthousiast publiek. Dat ook veel respons gaf. Chris was ook lekker adrem in zijn reacties. Het ontlokte hem de opmerking dat het niet een bepaald verlegen publiek was vanavond. En dat was ook zo. Op een gegeven moment was er een man die luid iets schreeuwde wat Chris niet verstond. Wat niemand verstond. De man had of een zwaar dialect, of een spraakgebrek, of was dronken want zelfs na twee herhalingen verstond niemand het.

Chris zijn reactie: “yeah, I love you too.”

Het publiek lag in een deuk. Zo had hij wel meer leuke opmerkingen.

Het geluid was fantastisch goed. Helaas was de afstand tot het podium te groot om goede foto’s te maken.

Als Chris ‘If you think you know how to love me’ aankondigt zegt hij dat Alan Silson deze avond ook aanwezig is. Hij wenkt naar de coulissen. We zien wat armen zwaaien en een glimp van een bos haar maar verder nog niets. Chris zegt dat hij dit lied – hun eerste hit immers – graag met Alan wil zingen.

“Alan, come on.” Nog wat aarzelingen en dat wordt Alan door een aantal mensen vanuit de coulissen ‘gelanceerd’, het podium op, met glas drank in de hand en al.

“Hi” zegt hij ietwat verlegen.

Maar wat volgt is geweldig. Het is zo mooi om die twee karakteristieke stemmen samen te horen! Na het lied gaat Alan weer af en gaat de show verder. Verrassend zijn een aantal nummers van andere artiesten die Chris zingt. Zo zingen en spelen ze met ‘Sledge hammer’ de sterren van de hemel. Fantastisch. En hij zingt ‘Nutbush city limits’ van Tina Turner. Zijn stem is er ideaal voor. En voor mij toch het hoogtepunt: “With a little help from my friends’, van Joe Cocker. Een grootst lied, grootst gezongen door Joe Cocker maar Chris……. Wauw!

En de beroemde schreeuw in het lied, die ging Chris uitstekend af.

Ze spelen twee uur non-stop en dan gaan ze af. De zaal scandeert ‘Zugabe…….. zugabe……’

Uiteraard komen ze terug en volgen er drie ‘zugaben’.

Bij de laatste komt Alan weer op. Hij krijgt een gitaar. Ze spelen ‘Oh Carol.’ Helaas valt de gitaarsolo van Alan wat in het water. Hij maakt een fout en het lukt hem niet het te herstellen waardoor hij behoorlijk ‘out of tune’ gaat. Erg jammer omdat dit het laatste stukje van het concert is. Dat blijft lang hangen.

Al met al een geweldige belevenis en we hebben ons voorgenomen weer te gaan als de gelegenheid zich voor doet.