et heet The Christmas Album. Hetgeen niet wil zeggen dat niemand ooit meer een kerst-cd zal maken. Maar Smokie zal het zeker nooit meer doen. 'We waren het ook helemaal niet van plan, het is zo obligaat', zegt Terry Uttley, een van de oudgedienden in de groep. 'Maar we kregen een uitnodiging en toen we uitgelachen waren, zeiden we tegen elkaar: Waarom doen we het eigenlijk niet?"                                                                                                                                                       

Oslo is ingericht op de kerst. Om kwart over drie 's middags valt de avond al in. En dan pas wordt het echt gezellig: de lichtjes gaan aan, de vetpotten flikkeren op straat, in de winkels is het warm.

Meer dan aangenaam is het ook in het Plaza Hotel hartje stad. De vijf heren van Smokie hebben zich net gemeld, een paar uur eerder vertrokken uit Denemarken. In het restaurant meldt zich een meneer die duidelijk blij is de jongens weer te zien. Het is de directeur van de Noorse televisie.

VRIJHEID

Smokie heeft vaste grond onder de voeten gekregen in de Scandinavische landen. 'Maar ook in Zuid-Afrika, Australië, Canada, in Duitsland en Zwitserland, het Verre Oosten', zegt Steve Pinnell, de drummer van de band.

'Onze cd's gaan er met tienduizenden over de toonbank. Dat het minder indruk op het grote publiek dan vroeger maakt, komt doordat we geen wereldtournees meer doen. Wat we vroeger in een klap deden, doen we nu beetje bij beetje. Dat bevalt goed.'

Terry: 'We zijn veel in Scandinavië. Dat komt simpelweg doordat we een Deense platenmaatschappij hebben. We hebben daar uiteindelijk toe besloten, omdat zij behalve in ons geloofden, ons de meeste artistieke vrijheid lieten. Dat is wat we wilden. Ik vind ook dat je dat mag eisen als je zo lang als de kern van de groep in het vak zit. Per slot van rekening zijn we nu al zo'n tweeëntwintig jaar bezig. En vooral de eerste tijd zijn we geleefd. Dat willen we nooit meer.'

Terry spreekt over de tijd van de grote successen, zoals Living Next Door To Alice en Lay Back In The Arms Of Someone. Over die periode zegt Terry: 'Het ging allemaal zo snel, het overkwam ons allemaal. Bovendien waren we allemaal nog jong, je moet nog zo veel Ieren. Ik moest bijvoorbeeld nog ondervinden dat je je niet moet laten ondersneeuwen, ook niet door andere leden van de groep.'

Smokie zag er toen nog heel anders uit. Gezichtsbepalend was de leadzanger Chris Norman. Hij had samen met Terry en Alan Silson in 1974 in het Engelse Bradford de band opgericht. Acht jaar lang zou de band triomfen vieren. Maar in 1982 bloedde de zaak dood en ging ieder zijns weegs.

CLUBCIRCUIT

Echter, in 1986zouden ze nog een keer bij elkaar komen. Na de brand in het stadion van de Bradford City Football Club werd een benefietconcert georganiseerd voor de nabestaanden van de slachtoffers. Het succes was zo groot, dat de band leden besloten weer samen te gaan optreden. Het zou niet lang duren. Chris Norman zag uiteindelijk meer in het voortzetten van z'n solocarrière. De anderen zagen nog wel perspectief in de groep, zeker toen Alan Barton zich als nieuwe solozanger meldde.

Terry: 'We moesten ons helaas wel weer helemaal bewijzen. We zijn als het ware teruggegaan naar af, opnieuw begonnen in het clubcircuit. Maar het maakte ons niet uit. We zijn muzikanten pur sang. In feite maakt het niet uit waar we spelen, als we maar kwaliteit kunnen afleveren. Bovendien waren we al aan de top geweest. We wisten hoe het er daar uitzag. En we wisten een ding zeker, we wilden alleen nog maar op onze voorwaarden muziek maken.'

FATAAL

 Ze zouden voor die houding worden beloond. Het album Boulevard Of Broken Dreams dat in 1989 uitkwam, was een wereldwijd succes. Ze waren verzekerd, en zijn dat nog, van uitnodigingen in de meest uiteenlopen de oorden op de meest uiteenlopende locaties. Dat betekent: veel reizen. En het was op een van die reizen, vorig jaar, dat het voor Alan Barton fatale auto-ongeluk gebeurde. Op weg naar het vliegveld van Düsseldorf raakte de auto van de band in een sneeuwstorm van de weg.

Terry: 'We hadden allemaal schrammen en breuken, maar het viel eigenlijk wel mee. We hadden nooit verwacht dat Alan zo zwaar gewond was'. Vijf dagen na het ongeluk overleed hij.

SOUND

Steve: 'We hebben onmiddellijk daarna besloten dat we heel hard zouden doorgaan. We wisten alle vier dat als we bij de pakken neer zouden gaan zitten, Smokie verleden tijd zou zijn.' Terry: 'Het klinkt navrant, maar als je nagaat hoeveel we hebben gereisd, dan is het, statistisch gezien, een wonder dat we allemaal al niet veel eerder het loodje hebben gelegd. Eigenlijk kwamen de anderen er veel meer voor in aanmerking dan Alan. Hij was relatief gezien nog maar zo kort bij ons.'

Mike Craft is nu de nieuwe leadzanger. Terry: 'We kenden hem al jaren en hij kende ons ook door en door. In feite was hij meer Smokie dan wij.'

Mike is uiteraard ook prominent aanwezig op het kerstalbum. Terry: 'Mike begrijpt de Smokiesound. Dat moet je aanvoelen.

Je kan dat niet in woorden vatten. En hij begreep ook heel goed dat we niet zo maar even gratuite een kerstalbum in elkaar zouden gooien. We wilden er een aantal evergreens op: Mary's Boychild, White Christmas. Maar voor de rest van het repertoire hebben we meer dan achthonderd songs afgeluisterd. Eigenlijk hebben we er extra ons best op gedaan. Het is de enige kerst-cd die we ooit hebben gemaakt en die we ook ooit zullen maken.'