Smokie Nederland

Het was heel leuk om ook andere Smokiefans te ontmoeten waaronder Ellen , Yvonne en Anja.
En niet te vergeten Marika die de merchandising doet.
Dus het verkopen van petjes , T shirts ,cd's e.d. En zij heeft ook een eigen duitse website.
Gelukkig dat iedereen en alles toch nog aangekomen waren.Om 22.00 konden de jongens eindelijk beginnen.
Ze bedankten iedereen die toch nog gekomen waren.
En wij moeten hun ook bedanken dat het concert toch doorging want vele evenementen in het
oosten van het land waren uitgevallen.De boys hadden er na een lange vermoeide dag toch wel heel veel zin in.
Something's making me bleu was het beginnummer.Ze speelden ouwe en nieuwe nummers.

Ook zongen ze Baby it's you. Dat is 1 van mijn favoriete nummers en ik had nog nooit gehoord dat Mike dit zong.
En gelukkig werd er ook Wild Wild Angels gezongen , ook een geweldig nummer.
Dit is mijn eerste concert in deze samenstelling en ik hoop dat ze zeker nog vaker in Holland komen.
Alleen al omdat er nog veel meer fans wouden komen , maar het niet konden vanwege het verschrikkelijke weer.
Want de jongens zijn zo leuk en Mike heeft ook zo zijn eigen dingen.
Hij maakt vele leuke grapjes tussen het zingen door. Ze zijn echt goed.
Maar helaas was het om 23.30 afgelopen. Het ging mij veel te snel.
Om 24.00 ben ik weggegaan , en toen ik naar de auto liep en nog even naar binnen keek zag ik de jongens weer.
Ze waren lekker aan het eten.
Dat was in de kleine bar die voor ons niet open was. Met een tevreden gevoel ging ik naar huis.

SMOKIE IN NEDERLAND

Wanneer we Terry spraken na een concert in Duitsland vertelde hij elke keer
dat Smokie elke week in Nederland was.
Op Schiphol, om door te vliegen naar een ander land. Wij zeiden hem dan:
“Blijf nou een keer en kom eens in Nederland een concert geven.
”Zijn antwoord was dan:” Dat willen we wel maar we worden niet uitgenodigd.”

Vorig jaar knoopte Ellen dat antwoord goed in haar oren en ging meteen aan het mailen
naar organisatoren van concerten. Veel antwoorden waren negatief,
maar er waren ook een paar leuke antwoorden bij.
Uiteindelijk bleef er één over die serieus op het verzoek in ging en Smokie ging boeken.
De datum werd gezet op vrijdag 25 november.
Vanaf dat moment ging Ellen mails sturen naar radio stations en liet ze berichtjes achter op websites.
Allen met het heugelijke feit dat Smokie naar Nederland zou komen.

Een paar weken voor het concert waren er een aantal radio stations die meer informatie wilden
en Ellen verschafte dat.
Twee dagen voor het concert kwam er zelfs een verzoek van het
radio twee programma Schiffers.fm., of Ellen contact met hun wilde opnemen.
Op woensdag middag was Ellen dus in dit programma te horen en
besteedde dit programma een heel item aan Smokie.

Uiteindelijk was het dan vrijdag 25 november.
Wat hadden we de maanden, dagen en uren afgeteld (met behulp van de website).

s’Middags gingen we op weg naar het hotel waar Smokie zou logeren en waar
ook Marika, Andrea en Ingrid naar toe zouden komen.
Maar halverwege bleek al dat de weg steeds slechter werd door alle sneeuw die naar beneden kwam.
Maar we reden door, een beetje sneeuw zou ons niet tegen houden om naar Smokie te gaan.
Wat waren we blij dat Ellen’s man Ton ons bracht, wat een luxe zo’n chauffeur.
Als Smokie zelf maar door de sneeuw kon komen.

En toen begon het wachten in het hotel. Marika, Andrea en Ingrid werden behoorlijk
opgehouden door de sneeuw, zo bleek uit SMSjes.

Wat waren we blij toen we Steve en Martin het hotel binnen zagen komen.
|Maar de anderen waren er niet bij. Martin vertelde ons dat ze in Engeland hun vlucht hadden gemist
en naar Amsterdam waren gevlogen om vervolgens met de trein naar Rijssen te komen.
De anderen waren naar Düsseldorf gevlogen en waren nog onder weg, door de sneeuw.

Om vijf uur kwamen Marika en Andrea binnen, Ingrid was nog steeds onderweg.
En ondertussen bleef het maar sneeuwen.

De tijd ging door en nog steeds waren Terry, Mike en Mick en de crew er niet toen wij
wilden vertrekken naar Lucky (de concerthal).
We zagen Steve bij de receptie en vroegen hem of hij al iets meer wist.
Hij had een uur geleden contact gehad met hen gehad en ze moesten nog zo’n 50km tot ze
in Rijssen waren, maar ze stonden vast in de file.
“Maar ik zal ze nog even bellen voor jullie gaan, dan weten jullie ook wat meer”.
Het bleek dat ze heel langzaam Rijssen naderde.

We konden om acht uur de hal binnen. Marika en Andrea bouwden de verkoop stand op en
toen was het weer afwachten of Smokie op tijd zou zijn voor het concert dat om negen uur zou beginnen.

Om half negen waren ze er. De crew begon meteen met opbouwen en Terry, Mike en
Mick waren nog even naar het hotel.
Negen uur zouden ze niet halen maar ze waren er en dus ging het concert wel door.

Ondertussen liep de zaal aardig vol, alleen door het weer niet zo vol als het zou kunnen zijn.
Toch hadden aardig wat mensen, net als Smokie, het barre weer getrotseerd om te komen.

Uiteindelijk was het tien uur toen de intro begon en Smokie het
podium opkwam en het concert begon.

Het werd een geweldig concert. Something’s been making me blue, baby it’s you,
I’ll meet you at midnight, Home is anywhere you are, Tomorrow, Rosalie en
nog veel meer liedjes werden opgevoerd. En je zou denken dat Smokie door de lange,
vermoeiende reis moe zou zijn en dus rustig aan zou doen.
Maar er was geen spoor van vermoeidheid te bekennen.
Ze waren heel vrolijk, hadden er duidelijk plezier in en maakte grapjes.
Zo nueriede Mike mee tijdens een gitaar solo van Mick en gooide hij water
in het publiek tijdens Have you ever seen the rain.

Eigenlijk was er maar één min puntje.
En dat kwam omdat Alice al veel te snel werd gezongen, wat het einde
van het concert betekende.
Maar iedereen was tevreden en enthousiast over Smokie.

Nadat Smokie, na een applaus, van het podium verdween besloten we
om ondanks de gladheid toch nog even naar het hotel te gaan.

Daar hebben we nog even wat gedronken en Terry bedankt voor het concert.
En natuurlijk voor het feit dat ze nu niet alleen maar op doortocht in Nederland zijn geweest.
Ook hij had ervan genoten.
We maakten nog een foto van Chantal (Ellen’s dochter) en
Mike en namen afscheid van Smokie, de crew , Marika, Andrea
en Ingrid.
Het was een dag die we niet gauw zullen vergeten en graag weer over willen doen.